تاریخچه پیدایش پارچههای رومبلی
تاریخچه پیدایش پارچههای رومبلی هم مثل خود مبل، داستان پر فراز و نشیبی دارد که ریشه در نیازها، امکانات و سلیقههای مختلف در طول زمان دارد. نگاهی به این سیر تکاملی آن می اندازیم:
عصر باستان:
اولین پارچههایی که برای پوشاندن مبلمان استفاده میشدن، خیلی ساده و ابتدایی بودن. مثل پوست حیوانات، حصیر و پارچههای درشتبافتِ بافتهشده از الیاف طبیعی مثل کتان و پشم. هدف اصلی بیشتر محافظت از مبلمان چوبی و سنگی در برابر ساییدگی و ایجاد یه لایه نسبتاً راحت بود.
قرون وسطی:
در این دوره، پارچههای ضخیم و بادوام مثل پشم، کتان و کرباس برای روکش مبلمان رایج بودن. این پارچهها بیشتر جنبه کاربردی داشتن و طرح و رنگ خاصی نداشتن. البته در خانههای اشراف، پارچههای نفیستری مثل ابریشم هم دیده میشد.
دوران رنسانس:
این دوره، عصر شکوفایی هنر و تجملگرایی بود. پارچههای رومبلی هم رنگ و بوی دیگهای گرفتن. ابریشم، مخمل، ساتن و پارچههای زربافت با طرحهای پیچیده و رنگهای زنده، زینتبخش مبلمان اشرافی شدن. استفاده از این پارچهها نشونه ثروت و قدرت بود.
قرن هجدهم:
با گسترش تجارت و بهبود تکنیکهای نساجی، پارچههای پنبهای و چیت هم به جمع پارچههای رومبلی اضافه شدن. این پارچهها قیمت مناسبتری داشتن و برای طبقه متوسط جامعه هم قابل دسترس بودن. طرحهای گلدار و نقوش ظریف، از جمله طرحهای محبوب این دوره بودن.
قرن نوزدهم:
انقلاب صنعتی، تحول بزرگی در صنعت نساجی ایجاد کرد. تولید پارچههای رومبلی با سرعت و حجم بیشتری انجام میشد. پارچههایی مثل کرباس، متقال و مخمل کبریتی به دلیل دوام و قیمت مناسب، پرطرفدار شدن.
قرن بیستم:
در این قرن، پارچههای مصنوعی مثل نایلون، پلیاستر و اکریلیک وارد بازار شدن. این پارچهها مزایایی مثل دوام بالا، مقاومت در برابر لک و چروک، و تنوع رنگی زیاد داشتن. پارچههای مدرن با طرحهای ساده و هندسی هم در این دوره رواج پیدا کردن.
دوران معاصر:
امروزه، تنوع پارچههای رومبلی بینظیره. از پارچههای طبیعی مثل پنبه، کتان، پشم و ابریشم گرفته تا پارچههای مصنوعی و ترکیبی با ویژگیهای خاص مثل ضد آب بودن، ضد لک بودن، ضد حریق بودن و غیره. طرحها و رنگها هم بسیار متنوع هستن و هر سلیقهای رو پوشش میدن.
